Złe dobrego początki Generalnie w planie była Babia Góra. Przez cały piątek oglądałem prognozy pogody siedząc w pracy. Nie było źle. W zasadzie było całkiem przyzwoicie. Nie za zimno, wiatr w sam raz, widoczność i chmury również w granicach rozsądku. Jednak wieczorem sytuacja się zmieniła diametralnie. Koszmar. II stopień zagrożenia lawinowego, wiatr bardzo silny, warunki bardzo trudne, widoczność 200 metrów. Cóż - plany czas zmienić..
Jakiś czas temu poznaliśmy w Hawiarskiej bardzo miłą grupę dziewczyn studiujących w Krakowie geografię na UJu (Uniwerystecie Jagiellońskim dla niewiedzących :P). Owe spotkanie zakończyło się wspólnym biesiadowaniem w rzeczonej Kolibie a dalej przemarszem przez Lubań do Krościenka. Od tamtej pory jako - taki kontakt z nimi mamy. Kilka dni przed planowanym wyjazdem na Babią Górę napisały mejla do Piotrka z informacją o tym, iż idą na Radziejową przez Prehybę, później Durbaszkę - generalnie te kierunki. W zaistniałej sytuacji, która generalnie nie pozwoliła nam zaatakować Babiej doszliśmy jednak do wniosku, iż postaramy się dołączyć (złapać :P) dziewczyny na szlaku / w schronisku. Prblem był jeden - one miały 1 dzień drogi do przodu w stosunku do nas.. choć gdyby nie to co dalej opiszę - pewnie byśmy je dorwali =]

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Krzysztof Hołowczyc w Toyocie Decyzja była prosta. Nie jedziemy jednak w piątek wieczór, gdyż to nie ma sensu. Lepiej się wyspać i wyjechać skoro świt. W nocy jeszcze pojechaliśmy na zakupy jakieś. Oczywiście - Tesco Kapelanka - sklep bez klamek. Tutaj klasycznie wiśniówka, grzaniec, piwo, żarcie i.... sanki :D za 19,90 - oj to był sponton. Sanki, które nic nie ważą. Można je przyczepić do plecaka - nawet nie poczujesz, że je targasz za sobą. A w każdej chwili możesz na nich po prostu usiąść i zjechać w dół... :D Zresztą zastosowań znalazło się dla nich więcej.
Rano skoro świt (czyli koło 8) minęliśmy w końcu granice Krakowa. Ciężko się wstaje.. Szczególnie gdy nie spało się kilka ostatnich dni. No ale nic. Za kierownicą wojownik szos JUBI. Na drodze ślisko, syfnie i generalnie jechać w taką pogodę na oponach letnich to czysty absurd i głupota (ktośtam to nazwał lenistwem - ja raczej bym to ochrzcił mianem zbyt rzadkiego użytkowania wozu przez Piotrka - jeśli korzysta się z auta raz na 2 miesiące to szkoda w nie ładować fundusze :P). No ale nic to. Powiedzmy, że gdzieś po drodze miał miejce pewien incydent, ja wsiadłem za kierownicę i już od Myślenic jakoś nas dowiozłem do Szczawnicy. A dla Piotrka i tak gratki za stalowe nerwy i świetną reakcję na nieprzewidzianą i nagła sytuację ;)

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Ballada o grzańcu Tak to już bywa, że bardzo nam zasmakował kiedyś grzaniec. Kupuje się owy trunek w sklepie (W Tesco za 10pln), ładuje do garnka, grzeje i do termosa. Rewelacja - sam już w sobie jest przyprawiony - na prawdę bardzo dobrze :D No i tym razem nie było inaczej. Jako, iż Piotr rozbudował swój sprzęt górski o kilka nowych pozycji tak też dzięki temu, iż uwzględnił w jednej z nich termos mogliśmy sobie pozwolić na małe co nieco :D
No i cóż - komu w drogę... W Szczawnicy autko zaparkowaliśmy tuz obok GOPRówki. Dalej już szybkie przepakowanie betów, przypięcie sanek do plecaka i wio.. do budki na hamburgera.. syf straszny - ale co zrobić - nie chciało nam się strasznie wyciągać czegokolwiek z plecaka - czas naglił - chcieliśmy już być w drodze - w śniegu - tam... =]
Po drodze jeszcze szybki incydent - Piotrkowi złamał się na pół patent zapinający zamek. Na szczęście znalazł w kilka sekund dosłownie krawca a ten w kilka minut (i za 3pln) zreperował - normalnie serwis jak w formule 1 :D
Na Prehybę zdecydowaliśmy się iść szlakiem niebieskim - mniej widokowy niż konkurent z drugiej strony Wysokiej prowadzący przez Łysinę, czyli szlak zielony ale jednak krótszy - a czas nas naglił.. do tego stopnia, iż przy pierwszym postoju przy wodospadzie nad Sewerynówką obaliliśmy pierwsza porcję rzeczonego grzańca :D No i w tym tez miejscu zaczęliśmy nasza przeprawę - tu kończył się szlak ubity i rozjeżdżony. Od tej pory nogi naszymi lodołamaczami :P I w takim klimacie minęło wiele godzin przedzierania się przez śniegi południowo - zachodnich zbocz Prehyby. Po drodze szlak posialiśmy ze dwa razy, mi udało się zaobserwować dwie sarny przechodzące przez drogę (sacre diable - pomimo, iż stanąłem i z całą wyuczoną gracją starałem się bezszelestnie wyciągnąć aparat... poszły dalej - spotkanie miało miejsce przy ostrym podejściu pod Koszarki - 930m).
W miejscu gdzie szlak zielony dołącza do niebieskiego kolejne posiedzenie. Ale dosłownie na chwilkę. Hmm może nie taką chwilkę - grzniec wydarł z siebie ostatni dech i tyle go widzieliśmy :) Dalej juz spokojnie granią w kierunku Prehyby. Po kilkunastu minutach naszym oczom ukazały się światła wieży przekaźnikowej (widok kosmiczny - Star Trek się chowa - w środku lasu w zupełnej ciemnicy pośród śniegów wyrasta ponad najwyższe drzewa przerastające je kilkukrotnie wieża oświetlona czerwonymi światłami kontrastującymi z jej zabieloną od szronu / śniegu / lodu konstrukcją..). Dalej już spokojnie, obok wieży, w prawo lasem - jednak już rozjeżdżona przez panów na skuterach drogą w kierunku schroniska.. Grzaniec pokonany. Prehyba zdobyta (Prehyba 1156m). My.. zmęczeni.

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Kto wie czy za rogiem nie stoją Anioł z Bogiem.. W schronisku jednak ktoś był. Owym ktosiem (tudzież ktosiami) okazali się ludzie jeżdżacy na skuterach. Jak nienawidzę w górach motoryzacji tak to mi się spodobało. Skuter w środku lasu w ciemnościach iście dantejskich daje po prostu niesamowite wrażenie. To trzeba po prostu zobaczyć..
W schronisku papu i piciu i narada. Godzina 20 dochodzi. Jeśli mamy zdążyć do dziewczyn na Durbaszkę to mamy przed sobą bite 6h marszu bez zbędnego opierniczania się już.. Ciężka to decyzja. W tej samej chwili dowiaduję się o bardzo przykrym zdarzeniu w najbliższym otoczeniu mego najlepszego przyjaciela.. zaczynają się telefony, rozmowy, smsy, nerwy.. Cóż czynić - sytuacji nie ma sensu opisywać. Marcin chłopie trzymaj się..
Decyzja zapadła - idziemy. Lecz dokładnie za godzinę mamy zdecydować się na powrót albo na dalszą wędrówkę. Godzina 21 to nasz deadline.. no i w drogę. Nogi już nie pierwszej świeżości. Ciemności zupełne - brak nawet księżyca na niebie. Co począć - iść trzeba. Tutaj duże podziękowania dla Panów zmotoryzowanych - gdyby nie oni nawet nie myślelibyśmy nad dalsza wędrówką - szlak był ślicznie rozjechany - nie trzeba było dreptać w śniegu po pas ;]

Droga wiodła granią.. szlak nam obcy. Byłem tu wiele lat temu z rodzicami - lecz to była inna pora roku, ja byłem młody.. w zasadzie wogóle tego miejsca nie pamiętałem. No i szło się jakoś tak nie najlepiej. Ale jednak do przodu - przyjemnieby było zasiąść z przemiłymi znajomymi ponownie i sobie pobiesiadować chwilkę.. A tu śnieg coraz mocniejszy sypie.. to znów wiatr się zrywa - ślady powoli nikną pod świeżą warstwą śniegu.. godzina 21 dochodzi.. decyzja w zasadzie jedyna - wracamy. I klniemy. Oj bardzo klniemy. My i dojrzałą decyzja? Przecież moglibyśmy jeszcze spokojnie iść do rana.. Mamy zapasy, dobry sprzęt.. ehh. Jednak się starzejemy. Pass.. a Bóg rozdaje karty..

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

A w górach nie ma już nikogo.. ..niebo nas straszy niepogodą.. oj tak tak.. wracając pogoda się już zupełnie skiepściła - na niebie ani jednej gwiazdy - absolutne zero perspektyw odnośnie dnia następnego. Cóż uczynić.. nic tu nie zdziałamy.
Dostaliśmy cieplutki pokój. Bajzlu narobiliśmy za 6-ciu chłopa. Tak to jest gdy zmęczeni 20 - godzinną przeprawą ludzie ładują się do ciepłego kąta - rozwalić wszystkie swoje bety po każdym możliwym zakamarku i... nie - wcale nie do spania :) Czas dać oddychać naszej wiśniówce =] I piwie marki Heineken. Relewacja :D Dodam tylko tyle, iż ten ciepły pokoik był w sąsiedztwie opuszczonej GOPRówki.. piękny klimat ;] Dalej tyle, że powoli nas znużyło do snu =]

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Śniadanie mistrzów Pobudka. Jedno oko otwarte. Idziemy robić wschód słońca.. eee - ale chmury są i nic nie widać.. obracam sie na drugi bok - znów błogi sen.. ;]
Druga pobudka. Telefon. Kurna co za dzięcioł dzwoni w taki dzień o tej porze..? Oczywiście - najwspanialsza rodzicielka :) - ale w zasadzie nieźle, że zadzwoniła - przynajmniej wstałem od razu i nie straciliśmy kolejnych godzin. Od razu pakowanie, mycie i dawać na śniadanie. A tam się działo... hoho :) Najpierw spotkaliśmy samotnego narciarza - wjechał z Sącza na biegówkach. Drogę miał ułatwioną bo szlak wyjeżdżony skuterami. Potem dotarły jeszcze dwie przemiłe Panie - podziękowały od razu za przetarcie szlaku niebieskiego.. :) Nie ma za co :P No i do stołu.. jajecznica na kiełbasie, parówki, gorąca czekolada, herbata, kanapki... uff. Wystarczy ;]
Wychodzimy. Wsio spakowane i przyszykowane. Odjazd na wschód. Kierunek: Radziejowa. Żegnamy się więc z Prehybą - z remontowanym schroniskiem, przemiłym psiakiem, który rano przywitał nas tarzając się w śniegu no i z owymi przemiłymi Paniami :)
Droga ubita i rozjeżdzona - w sumie to dobrze - po przeprawach dzień wcześniej przyjemnie będzie sobie przejść w miarę normalną drogą. Niestety - pogoda zupełnie nieprzyjemna. Niskie chmury, wysokie chmury, śnieg z nieba i bardzo rzadko słońce. I co gorsza... w paśmie Durbaszki - Sokolicy widać świecące słońce.. ehh gdybyśmy tam tylko doszli.. dziewczyny mają pewnie piekne widoki - a my pod chmurką w cieniu yno ochłap tego co matka natura tego dnia prezentowała w całej okazałości - czyli Tatry..

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

C'est la vie Doszliśmy do pierwszego zjazdu. Szlak wyglądał jak tor saneczkowy. Wszedzie pełno śniegu - a w środku tego 'pełno' jeden wielki lej utworzony przez skutery. Zawodnik już na starcie. Sanki pod tyłek i ładować się. Ciężko z dużym plecakiem i kijkami załadować się do malutkich sanek.. ale da się. No i cóż.. jeszcze chwilka i zaczynamy zawody :D Poszli (albo raczej poszedł) - jakżesz on jedzie - tumany śniegu, w zasadzie to nie widać czy jeszcze jedzie czy już się przewrócił - nie - on pędzi - na złamanie karku - już ujechał 10 metrów - zapowiada się nowy rekord w czasie zjazdu na trasie F2 na szlaku Prehyba - Radziejowa - taaak ten zawodnik zdecydowanie powinien wybrać się na olimpiadę :D Ale nagle - co się dzieje - zawodnik drze się w niebogłosy - to śmiech - nie powstrzymał ataku śmiechawki i... jedzie wprost w zaspę.. Buuuuum! Wstaje... to Yeti.. nie to miś polarny.. bałwan? Nie - to docent - wielki, urbąny w śniegu po sam czubek głowy... ale szczęśliwy jak dziecko.. (więcej opisu pomijam - same przekleństwa :P).
Idziemy dalej.. po drodze jeszcze zdjęcia, herbata. Powoli zbliżamy się do Złomistego Wierchu (1226m). No i pierwszy problem - brr - późno już. Strasznie się opieniczamy. Czas nam w drogę. A pod Złomistym piękna polana i świetna panorama - widać Gorce.. i jak tu nie robić zdjęć :) No nic - mkniemy dalej. Coraz więcej wiatru, coraz więcej śniegu, coraz zimniej.. co za syf :P Na polanie tuż przed podejściem na Radziejową napotykamy GOPRowca - mknie na skitourach. Zamieniamy z nim słowo na temat sprzętu w góry, wyciągamy informację na temat widoków w dalszej części szlaku i idziemy dalej. Po przejściu 10 metrów zaczynamy kolejne zdjęcia. Słońce czasem się przebija przez chmury - nie ma mowy - trzeba to wykrozystać :) Kilka zdjęć Tatr, Sokolicy, Durbaszki, drzew i krzewów naokoło.. No i decyzja - czy czekamy tu na zachód? W sumie to jeszcze godzina.. później będziemy znów po ciemku wracać - ale co gorsza - z Jaworek do Szczawnicy też jakoś trzeba się przedostać.. hmm zachód może być taki jak ostatnio na Tarnicy (czyli wogóle :P), poza tym może dalej będzie jeszcze jakieś miejsce - w końcu n mapie są jeszcze ze dwa miejsa widokowe - a i GOPRowiec coś wspominał.. no dobra - idziemy :)
Ominęliśmy Radziejową (sacre diable - przecież ona należy do Korony Gór Polskich - ehh stupide - Radziejowa 1262m), mkniemy dalej. Kolejny postój na Wielkim Rogaczu (1182m). Tu herbata i czekolada. Tą drugą trzebaby rozdłubać kilofem :P Wieje strasznie. Śniegiem również sypie.. ale jest bosko :D W monotonnym marszu jednak odnajduje się ten drobniutki pierwiastek uciechy - w końcu po to się w góry jedzie, żeby zapomnieć o tym co na codzień - zostawić wszystko za sobą.. i zjednać się z tym co naokoło będąc na szlaku - niezależnie od pogody. W zasadzie człowiek czuje się najlepiej w chwili gdy istotnie wogóle już nie zauważa zmian temperatury, opadów itd. Jeśli na prawdę się w to wejdzie - deszcz i śnieg to już tylko dodatek - podziwia się je - a nie wyklina. W mieście można się wkurzyć gdy nam sypie po głowie i jest zimno - w górach to rzecz, na którą się nie zwraca uwagi. Bo i po co się denerwować - lepiej się cieszyć tym co nam przynosi los, otoczenie..
Tak schodząc z Rogacza dotarliśmy do miejsca skąd możnaby zrobić zachód słońca - w szczególności, iż już zaczęło się robić kolorowo na horyzoncie. Piotrek znalazł miejsce dla siebie - ja postanowiłem zejść troszkę w dół. Jeszcze po drodze kilka fotek... kurcze jak dobrze pójdzie to przed naszymi oczami rozegra się rzeźnia i masakra, przy której widok Mordoru bedzie się mógł schować. Oby tylko te chmury nie zaszły zupełnie i nie zasłoniły słońca... w momencie gdy już miałem rozłożyć statyw jednak zaszły... ^&%^%$^%$&^% i tyle powiedzieć. Cóż uczynić - w ciągu kilku minut wszystko zniknęło, zrobiło się zimno, wietrznie, mroźnie.. no nic - chodźmy już w dół..
Chwilkę po tym niefarcie Piotr zdecydował się na rywalizację - wsiadł na sanki.. Oj Szaranowicz czy Szpakowski nie wiedzieliby co powiedzieć i jak komentować ten zjazd.. Piotr kijki zostawił mnie - sterował rękami i nogami. Zjazd miał bardziej wyślizgany, bardziej stromy i dłuższy... masakra :D Na szczęście pacjent przeżył. Rekord prędkości należy zdecydowanie do niego. Podobnie jak i rekord zaliczonych wywrotek / wjazdów w zaspę :)
Gdy już bałwanek się otrzepał - klasycznie poszliśmy dalej.. coraz szybciej zapadał zmrok. Światło na głowę i dalej marsz i marsz. Tym też sposobem doszliśmy w końcu do skrzyżowania szlaków czerwonego z niebieskim. Ten drugi po dwóch dniach w końcu opuszczamy (idąc nim dalej doszlibyśmy do Obidzy, Suchej Doliny i Piwnicznej). Kierujemy się czerwonym w przeciwnym kierunku - schodzimy do Jaworek. Jeszcze na polanie kolacja (czy też obiad). Kanapki, herbata, czekolada.. jeszcze zdjęcie - ciemno już - statyw się przydał. Szkoda tylko, że zanim się rozłożyłem to mi kolory z horyzontu uciekły... ehh no i co z tą matką naturą mamy - zawsze się w takiej sytuacji na nas wypnie - strasznie nieśmiała jest jesli chodzi o eksponowanie najciekawszych obrazów :)
Po drodze już bez incydentów. W połowie drogi czerwonym szlakiem opuściliśmy go na Rusinowych Wierchu (821m) kierując się krótszą i bardziej rozjeżdżoną drogą w dół - w kierunku Jaworek. Przed nami ciągle pod przeciwnym masywem Wysokiej (1080m) majaczyły światła Durbaszki. Po prawek świecący krzyż gdzieś na jakimś pagórku nad Jaworkami (albo i Szczawnicą). Szkoda czasu na oglądanie - późno już i ciemno... czas nagli..
Na dole na przystanku nie za ciekawie - dziś już do Szczawnicy nic nie jedzie. Na pętli w aucie 4 tutejszych kręci kółka na lodzie. Chwilę później parkują pod okoliczną knajpą i tankują browar - w końcu takie ewolucje na trzeźwo nie przejdą :P No ale co do nas - czas nam w drogę - może złapiemy dalej jakiegoś stopa, może ktoś będzie zjeżdżał z Durbaszki.. drobna wymiana zdań z Piotrkiem i już go nie ma - wrócił się w kierunku pętli. Szczęście w nieszczęściu - dzięki temu złapał stopa :) Zatrzymali się przy mnie, załadowałem się do środka i jazda :) W moment dosłownie dojechaliśmy do Szczawnicy. Od małżeństwa, które było nszymi wybawcami dowiedzieliśmy się, iż obecnie sezon przeżywa największy kryzys - tydzień przed świętami zawsze jest pusto. Stąd też schroniska w remontach.. lecz już za tydzień ma się rozpocząć oblężenie. Po drodze jeszcze oglądamy nowy wyciąg narciarski dopiero co postawiony na stokach zdaje się Jarmuty (794m) tuż obok Szlachtowej- żaden orczyk - piekne kilku - osobowe kanapy - kiedyś może tu wpadnę :) Cóż - żal wracać, żal opuszczać góry, żal wracać do codzienności. W zasadzie zakończę tutaj już część dotyczącą gór. Jeszcze poniżej napiszę jeden akapit - lecz to już z innej beczki. A póki co - ten weekend był bogaty w przeżycia.. świetny szlak, wspaniała i nieprzewidywalna pogoda, spotkanie z tym co ostateczne i tym co czeka na nas po drugiej stronie jak i też wspólny (prawie) marsz z dziewczynami, które ciągle gdzieś tam nam majaczyły przed oczami. Posłużę się więc na koniec wierszem Andrzeja Pacuły (w zasadzie to tekstem wspaniałej piosenki), którą dedykuję przede wszystkim Domelowi (Marcinowi) - w ciężkich chwilach zawsze jest przy mnie - ja staram się być przy nim. W zasadzie przyjaźń nasza zakorzeniła się w nas na zawsze - tak głęboko jak tylko można - dasz rady chłopie :) Ponadto oczywiście dedykcja skierowana jest ku Piotrkowi - jest jednym z moich pierwszych 'stałych' kompanów w górskich wojażach. Byle tak dalej i byle dalej i dalej.. :) No i oczywiście dedykuje ten wiersz również naszym towarzyszkom - przemiłym dziewczynom napotkanym kiedyś w Hawiarskiej - ciężkie miały z nami przeżycia owego wieczora - aczkolwiek myślę, że dość pozytywnie przyjdzie je nam wspominać. Ponadto owego weekendu również nam towarzyszyły - ciągle czulismy ich obecność w pobliżu.. dzieki Wam za to =]

Piosenka dla przyjaciela (słowa: Andrzej Pacuła)

Przeczekamy jeszcze jedną zimę
Żeby znów móc się spotkać przyjacielu
Opowiedzieć co dobrego I zapomnieć o złych chwilach
Przeczekamy a gdy wiosną wyschną drogi
Dogonimy tych co przeszli obok
Przeczekamy jeszcze jedno lato
Wciąż nie wierząc że na karku mamy jesień
A dziewczynom co odeszły
Odeślemy listy z deszczu
Przeczekamy żeby życia zbyt nie trudzić
A epilog dopiszemy garścią złudzeń

Przeczekamy cisze między nami
Płoche słowa i rozmowy nieskończone
Chleba nigdy nam nie zabrakło
Popatrz, znowu kwitnie jabłoń
Przyjacielu gwiazda spadła

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Highway to heaven Ze Szczawnicy wyjechaliśmy dość późno. Do Nowego Targu droga nam zabrała godzinę - nadal ślisko, nadal padał śnieg, nadal opony letnie.. :P W Targu zdecydowaliśmy się zjeść obiad. Trafiliśmy do świetnej restauracji w poblizu dworca. Tanie żarcie - a obiad iście królewski. W oczekiwaniu na zaserwowanie naszych dań napisaliśmy jeszcze smsa do dziewczyn - może jeszcze są w pobliżu - może się skuszą i wpadną...? Niestety - sa już w ciepełku u siebie w mieszkaniu i delektują się ciepłą herbatą.. choć to i lepiej dla nich =] Cóż - pozostąło nam zjeść obiad, mi wypić kawę coby nie usnąć po drodze i jazda do Krakowa.
Sam powrót był absurdem. Za Nowym Targiem się zaczęło - widoczność na drodze znikoma, wszędzie oblodzenia... brrr. Na Obidowej przypierniczyło wiatrem - cholernie silnym wiatrem - i oczywiście śniegiem. Na liczniku 20km/h - szybciej się nie dało - widoczność jakieś 10 metrów. Koszmar. Za nami jedno auto - nawet nie przeszło jego kierowcy przez myśl aby wyprzedzić - byliśmy świetnymi królikami :) Na szczycie wzniesienia piękny widok: w zupełnej ciemności, spowita śnieżycą stała elektroniczna tablica informacyjna podająca na zmianę dane pogodowe i napis: "Silny wiatr". Wszystko potęgował kontrastujący kolor tegoż napisu... pięknie. Bóg znów z nami gra w karty.. lecz tym razem my mu kontra - jedziemy dalej. Kilkadziesiąt metrów dalej z ciemności i śnieżycy wyłoniło się auto stojące w.. nie - to nie rów - to pobocze. JEgomość zaparkował w pobliżu przystanku autobusowego oczekując na przejście śnieżycy. Jednakże gdy tylko go minęliśmy zdecydował się ruszyć.. za nami. Powninniśmy pobrać opłatę za torowanie drogi od obydwu kierowców poruszających się naszym śladem :)
Na szczęście za Obidowcem pogoda się uspokoiła. Po drodze minęliśmy kilka piaskarek. Droga była już w zupełności przejezdna. Reszta drogi jednak nadal upłynęła pod znakiem spokojnej jazdy.. gdzież nam się śpieszy.. Do domów dotarliśmy późno. Ale w jednym kawałku. Z kolejnymi wspomnieniami. I już z kolejnymi planami na dalsze wypady...

[do góry strony | powrót do wyboru relacji]

Zdjęcia Poniższe zdjęcia zostały wykonane Nikonem F301 z obiektywami Nikkor 28-85 f3,5-4,5 oraz Nikkor 80-200i f3,5-4,5 wraz ze standardowym filtrem polaryzacyjnym Hoya. Są to skany z negatywu - używałem filmu Fuji Superia 200.

Na szlaku. Wszędzie biel.. Odczinek Prehyba - Złomisty Wierch.

Zbocze szlaku niebieskiego z podejścia pod Koszarki na odcinku Szczawnica - Prehyba

Widok z okolicy Złomistego Wierchu na południe (dolina potoku Czarna Woda)

Słońce na szlaku

Słońce chyli sie ku zachodowi - nadciągają czarne chmury..

Szlak niebieski ze Szczawnicy w kierunku Prehyby - okolica wsi Leszczyny

Po zachodzie słońca.. Widok z południowych zbocz Wielkiego Rogacza

Niesamowicie oświetlona chmura poprzez zachodzące słońce.. Chmura przykrywa masyw Wierchomli - zdjęcie z Wielkiego Rogacza w kierunku wschodnim.

Słońce powoli chowa się między szczytami Tatr..

Promienie słońca zakrytego chmurami unoszacymi się nad Tatrami.

Las pokrywający południowe zbocza Radziejowej

Niesamowita gra kolorów - w dosłownie momencie ciężkie chmury zaczęły zachodzić nasze głowy - w tym samym czasie powoli zachodzące słońce wyszło zza chmur nad Tatrami i oświetliło nasz szlak.. Zdjęcie wykonane na zimowym trawersie Radziejowej - obiektyw ustawiony w kierunku zachodnim.

Okolice Złomistego Wierchu - widok na południe.

Widok ze Złomistego Wierchu na północ. Przed obiektywem Beskid Wyspowy.

Pierwsze zimowe testy mojej 200ki :) Niestety nie wiem jak się nazywają szczyty Beskidu Wyspowego, które złapałem na fotografii.. :) Zdjęcie wykonane w kierunku północnym z okolic Złomistego Wierchu.

Również zdjęcie wykonane na północ ze Złomistego Wierchu. Między drzewami Beskid Wyspowy.

Zima pełna parą.. ah te drzewa :)

Widok z okolic Złomistego Wierchu na południowy wschód

Log z wyprawy W przygotowaniu.. JUBI dawaj loga =]

Dokładny opis szlaku W przygotowaniu.. muszę zeskanować mapę..

Podziękowania Zasłużeni i wielcy - czyli Ci, którzy w jakikowliek sposób przyczynili się do powstania tej relacji, pomogli nam na szlaku czy powiedzieli dobre słowo =]

JUBI. No bo w końcu pojechał :P
Monika i Anita - za towarzystwo i ciepłe słowa ;)
Panowie od skuterów z Prehyby - za informacje na temat szlaku :)
Obsługa Prehyby - za ciepły pokój i smaczne żarełko
Tomek z pl-rec-gory - za wskazanie kilku błędów merytorycznych w powyższej relacji

Dzięki wielkie raz jeszcze :)

Kilka przydatnych linków dotyczących powyższego szlaku:

Nawigator [powrót do góry strony]

Dodaj swój komentarz

Aby dodać komentarz wystarczy podać jego treść - pozostałe pola nie są obowiązkowe. Zaznaczenie zapamiętania nicka i adresu e-mail spowoduje, iż w każdej chwili gdy wrócisz do tej strony i będziesz chciał(a) wpisać kolejny komentarz pola nick oraz e-mail zostaną automatycznie wypełnione:
Nick: E-mail:
Zapamiętaj mój nick i email Ukryj mój adres email

Wasze komentarze

ukryj komentarze

::Użytkownik anonimowy

2008-02-13 20:26:00

tez szlam tym szlakiem w 2005

) ale w maju

) teraz na lato planuje
Babia Gore i okolice

pozdrowienia

)

::derigen1

2007-04-17 15:55:00

hehe.ja tam mieszkam..tez to przeszlem..

::Użytkownik anonimowy

2007-01-28 22:11:00

ale wam zazdroszcze....

::docent (maciek@lasyk.info)

2006-03-16 23:14:00

No i dodałem zdjęcia z wypadu. Troszkę to trwało - ale myślę, że
opłacało się czekać

Niektóre są na prawdę niesamowite

::docent (maciek@lasyk.info)

2005-12-21 12:39:00

Uff koniec

W końcu udało mi się wymęczyć jakiś szkielet dla
wszystkich stron zawierających opisy naszych wycieczek. Teraz wreszcie
i spokojnie będę mógł dodawać nowe relacje z wypadów nie narażając Was
na długie oczekiwania czy trudności techniczne

A co do powyższego - loga z wyprawy uzupełnię gdy mi go JUBI podeśle -
będe mu wiercił dziurę w brzuchu

Natomiast opis trasy... cóż - bez
loga i bez zeskanoweanej mapy nie ma sensu.. więc jeśli wszystko się
powiedzie to za kilka dni będzie już komplet =]

Co do zdjęć.. niestety zrobiłem ich na tyle mało, iż film sie nie
zapełnił, więc trzeba poczekać aż go skończę. Zresztą na tej stronie
niewiele jest gotowego - chciałbym w relacje wrzucac kilka zdjęć a
resztę do mojej galerii - która to nie jest jeszcze wogóle ruszona.
Cierpliwości...

ukryj komentarze

Beskid Sądecki: pasmo Radziejowej (Szczawnica -> Prehyba -> Radziejowa -> Wielki Rogacz -> Jaworki) 17-18 grudnia 2005

Piosenka dla przyjaciela (słowa: Andrzej Pacuła)

Beskid Sądecki: pasmo Radziejowej
(Szczawnica -> Prehyba -> Radziejowa -> Wielki Rogacz -> Jaworki)
17-18 grudnia 2005